Casa Fantasia
Het bonte weefsel, de wollen slierten, het afgeronde dak, creëren een sprookjesachtige sfeer. Casa Fantasia is een warm, lief huisje om in weg te dromen.
In dit huis zijn de typetjes Firmin en Hortense geboren, het goedgemutste duo uit Antwerpen. De hoed van Hortense en de pet van Firmin bengelen vrolijk aan de zoldering. Ze kwebbelen gezellig tegen elkaar in hun vele toonaarden van zin en onzin. De bezoeker verstaat maar enkele fragmenten, genoeg om de sfeer te ondergaan en nieuwsgierig te worden.
Een klein huisje, een cabine vervaardigd uit een weefsel van oude klankbanden van een bandopnemer.
De Boerka-kabien straalt isolement uit, een wereld van bevroren klanken. Binnenin het geweeklaag van een Afghaanse gesluierde vrouw. Vanachter haar sluier reciteert ze een gedicht waarin ze haar toestand aanklaagt. In het fundamentalistisch systeem is haar protest alleen acceptabel onder de vorm van een gedicht. Het TV-scherm is verpakt in een boerka. De bezoeker ondergaat haar isolement vanachter een grauwe sluier.
De wanden zijn geweven met handgesponnen en natuurlijk gekleurde wol.
Vanuit zijn eenvoud, vanuit het pure straalt de tent rust en evenwicht uit.
Collage van wereldkaarten en foto’s van lachende kinderen.
Het internationale lachhuisje prikkelt de zintuigen, stemt de bezoeker mild.
Voor dit concept is Renate Els Aerts met fototoestel, bandopnemer en stift door Antwerpen gedwaald op zoek naar de verschillende culturen die bereid waren om mee te bouwen aan het huis van onschuld en hoop.
Binnen hoor je kinderen van verschillende culturen babbelen, lachen en zingen. Het ruikt er naar kruiden, thee, koffie…
Oude sari’s liggen aan de basis van dit Indisch tempeltje. Ook binnen wordt een tempelsfeer gecreëerd. Het is een herinnering aan een India-reis, een inleven in de leefwereld van Veena, een Indische vriendin en grote, internationale danseres. Deze installatie is pas echt volledig als Veena ervóór één van haar tempeldansen danst..
Een samenvatting van het leven van een chronisch zieke. Tijdens één van haar ziekte-jaren verzamelde Renate Els haar lege medicamentendoosjes. Het is een heus huis geworden. De bezoeker gaat binnen langs de röntgenfoto’s en zakt weg op een malse matrasondergrond. Dit staat voor ‘verzinken’, niet vooruit geraken. Aan de wanden kan je tientallen kronieken lezen van andere chronische zieken. Een vreemde wereld, ver van het bed van de gezonde mens.
Het Nomadenhuis is een lappenhuis van oude dekens en verhakkelde wielen, versierd met ruwe bandweefsels en glinsterende parels. Het is het symbool van de asielzoekers, de gedwongen nomaden van onze moderne westerse beschaving.
‘Moet terugkeren’ staat ijskoud op hun uitwijzingsbevel. Angst, boosheid en teleurstelling zijn de teneur van enkele gedichten van een Afrikaans dichter/asielzoeker.
Het trapje op staat voor de hoop op verbetering, het trapje af betekent status-quo, ellende van de marginaliteit waar deze mensen vaak in terechtkomen
Binnen speelt een video over hun vlucht naar het beloofde land.
Voor deze installatie werden een 300 onderbroeken (in alle mogelijke maten, kleuren en soorten) ingezameld. Binnen hangen foto's van blote poepen met een print van gaatjesstoelen. Een 20-tal mensen heeft gedurende 10 minuten met hun blote billen op een stoel met gaatjes gezeten. Van het effect werd een foto gemaakt. Diezelfde stoelen staan in Villa Caleçon. De bezoeker mag van hier uit de foto's bewonderen.
Achterliggende gedachte: ‘Niets menselijks is mij vreemd!
Sobere achtergrondgeluiden wekken de lachlust.
Met ingezamelde kantjes, met stukken uit tafelkleedjes en handwerken van bejaarden, wordt een knus oma-huis gebouwd. Het dak is van oude geplastificeerde tafelkleden. Door oude glasgordijnen en kanten stroken, kan je binnen en weer buiten.
In het huisje prijken kadertjes met foto's van ouderlingen. Zij bezorgden naast hun foto ook een handgeschreven tekst over hun leven, zoals zij dat nu beleven.
Een tafeltje met foto’s, een schemerlamp en een oude tapijt zorgen voor de sfeer. Een oma zingt liedjes, een andere oma draagt oude gedichten voor. De tijd is terug gedraaid.
Dit huis wil de bejaarden met hun grote verscheidenheid in de bloemetjes zetten.
De vrouwenbeweging Vesta leverde een deel van de 5 km lange gebreide sjerp tegen geweld op vrouwen. Dit kleurrijke en zachte materiaal vormde meteen de basis voor een huis dat er langs buiten mooi en vredig uitziet. Eens binnen slaat de sfeer om. Alles is rood, verscheurd, uiteengereten. De geluidsmontage met het monotoon getik van breinaalden onderbroken door geluid van geweld -en dit in een voortdurende herhaling- geeft een beeld van onzichtbare agressie binnen het gezin. Het breiwerk op de stoel is steeds weer uitgetrokken, steeds weer opnieuw begonnen. Tot de wol geen wol meer is.
De post is een collage van mail-art van over heel de wereld. De postzegels, brieven, tekeningen en omslagen zijn geplakt op zakken van de post. Onder het thema ‘Zelfportret’ en ‘in the mirror’ hebben kunstenaars hun zelfportret naar elkaar verzonden. De brieven zijn geadresseerd aan Ingrid Van Kogelenberg, een bevriend kunstenares.
De bezoeker kan binnen zelf stempelen en sorteren. Het witte neonlicht schept een anonieme werksfeer.
Een warm kleurrijk huisje met een vrouwelijke ziel. Misschien correcter "vrouwelijke zielen", want tientallen vrouwen hielpen, via het inleveren van patch work, bij het realiseren van l'hébergeuse. Er zijn geen ramen in het huisje, armoede wordt net als huishoudelijk geweld discreet verstopt. Gastvrijheid is er wel, iedereen is welkom. Het is er mooi en netjes. Alleen, de potten binnen zijn leeg. Niet leeg omdat alles op is, maar simpelweg omdat er niets in kan! De dicht genaaide "patchwork" potten en pannen hangen met touwtjes aan elkaar gebonden. De eindjes worden letterlijk en figuurlijk aan elkaar geknoopt. De geluidsmontage van het gerammel van potten, samen met flarden uit gesprekken en gezeur van hongerige kinderen, benadrukt het benauwende van armoede. L'hébergeuse opende in oktober 2005 op een praalwagen de mars op Brussel.
Een hoogst vrouwelijk huisje. Een kleine honderd handtassen die een leven achter de rug hebben vormen samen één grote ‘sacoche’. Zeer intiem, want je kijkt niet zomaar in iemands handtas. Hier mag dat wel. Je mag er zelfs binnen gaan. Een twintig vrouwen controleerden hun handtas en stonden hun papieren rommeltjes af. De gedrukte of geschreven achterblijvertjes hangen nu in de grote publieke handtas.
Het is het huis van Firmin en Hortense. Het koppel verschijnt al eens ‘geblokt’ in het straatbeeld .
Een kubus van 2 m op 2.
Bovenaan prijken de hoofden van Firmin en Hortense.
De ene helft van de kubus is Firmin met hemd, jacket en das, de andere Hortense met haar mooie ‘chemisier’ en halssnoer.
Je gaat binnen langs de das van Firmin. Daar tref je weer de geblokte Firmin en Hortense. Op de videoschermen in hun blokbuik zie je een film over de wederwaardigheden van dit vrolijk geblokte duo, hun wandelingen in Antwerpen en hun huisbezoekjes.
Autistoriom
Huis van mijn zoon
Renate Els Aerts maakte deze installatie met de hulp van Jeroen, haar autistische zoon. Ze tracht zijn wereld weer te geven en wil hem eren als een heel bijzonder iemand.
Autistorium is een collage van Jeroens kleren, zijn knipsels en foto’s.
In tegenstelling tot het stereotiepe beeld, zie je hier niet de gevoelloze in zichzelf gekeerde autist, maar de jonge man die er graag bijhoort en zielsveel van zijn familie houdt.
De duizende spiegelscherven op de wanden, waar je steeds jezelf en alles uit de omgeving in weerspiegeld ziet, proberen het beeld weer te geven van de belevingswereld van een autist.
Binnen brengt de schuine vloer je wat uit evenwicht...
In het huisje hangen lijsten van cijfers en namen, zijn planningen en zijn briefjes. Vraag Jeroen niet wat dat betekent. Het is gewoon zijn wereld!
bekijk :
Boerka - Rusttent - Viva Bambini - Rama Mandir -
Kliniek kroniek chronique - Nomadenhuis - Villa Caleçon - Home Jozef - Thuisfront - De Post - L'Hébergeuse - In de sacoche - Blokhut -
Autistoriom - studio - fragmentaria - peruaanse paalwoning - de Installatie-film
Kennis is de sleutel van alle wijsheid. Kennis als handvat voor het oplossen van een probleem. Wanden volgeplakt met fragmenten uit alle mogelijke leerboeken. Veel ramen, want kennis geeft een breder zicht. Het weten geeft iets verhevens, iets oerdegelijks. Zilverkleurig, koninklijk, iets van het ‘Alhambra’. Het dak is een open boek, de dakpannen zijn CD’s van ‘ik ben speciaal’, literatuur voor mensen met autisme. De inkom is een gordijn van sleutels en van beschreven filmrolletjes uit de bibliotheek. Binnen is alles rustig, alleen heel veel hoofdtelefoons met in verschillende talen het opschrift ‘ik weet, ik weet, ik weet niet’. In één koptelefoon kan je luisteren naar ‘kennis’. Je gaat buiten door het mannetje van het embleem van Autisme Centraal. Dit huis van kennis werd gemaakt in opdracht van Autisme Centraal. Het staat bij hen opgesteld, in één van de huisjes van het Begijnhof van Gent.
Cesar leverde reeds materiaal voor ‘fragmentaria’. De expressieve elektriciteits- en verlichtingspalen die Cesar steeds weer opnieuw tekent, spreken tot de verbeelding. Hij weet precies waar elke paal vandaan komt. De meeste palen zijn uit zijn geboorteland Peru, logisch want daar hebben ze meer en ook mooiere palen dan bij ons. Maar er zijn ook palen uit de Ardennen, uit Wechelderzande of gewoon uit het Antwerpse. Je zou de palen van deze autistische jongen best kunnen klasseren onder ‘dwangmatigheid’. Tegelijkertijd kan je de vraag stellen: ‘Waar begint dwangmatigheid en waar eindigt passie?’ Om dat in de verf te zetten, plaatst Els haar huisjes naast de palen van Cesar. Er is echter nog een andere link; de elektriciteit gaat immers naar de huizen. En er is de communicatie of beter: het zoeken naar communicatie. Het ontmoeten van de bijzondere medemens is vaak een zoektocht. De spiraal waarlangs je het huis binnenkomt, staat voor de gedachte ‘doolhof’’. De spiraal eindigt in een kleurrijke wirwar van kleine paaltjes en kleine huisjes, van ingekaderde foto’s van Cesar en Els. Dit alles naast een hoge paal, een mast met antennes met helemaal bovenaan een wit knipperlicht.
